ZOSTAŁA ZMUSZONA DO POŚLUBIENIA „BILIONERA-ŚWINI”, BY SPŁACIĆ DŁUGI RODZINY —
ALE W NOC ICH ROCZNICY KRZYKNĘŁA Z PRZERAŻENIA, GDY ZERWAŁ Z SIEBIE „SKÓRĘ”, UKAZUJĄC MĘŻCZYZNĘ, O KTÓRYM WSZYSCY MARZYLI
Clara była młodą kobietą pełną marzeń, uwięzioną jednak w klatce biedy.
Jej ojciec popadł w hazard i zadłużył się na 50 milionów pesos.
A wierzyciel?
Nikt inny jak Don Sebastián „Baste” Montemayor.
Don Baste był znany w całym kraju nie tylko z ogromnego majątku, lecz także z wyglądu. Ważył niemal 140 kilogramów, był chorobliwie otyły, wiecznie zlany potem, z bliznami na twarzy. Zawsze poruszał się na elektrycznym wózku — plotkowano, że jego waga uniemożliwiała mu chodzenie.
Za plecami nazywano go okrutnie „Bilonerem-Świnią”.
UMOWA
Pewnej nocy ludzie Dona Baste pojawili się w domu Clary.
— Spłać dług albo pójdziesz do więzienia — zagrozili jej ojcu.
— Nie mamy pieniędzy! — krzyknął zrozpaczony.
— W takim razie dam wam córkę! Clarę! Jest młoda, piękna i pracowita. Poślub ją, Don Baste. Weź ją w zamian za dług!
Clara zamarła z przerażenia.
— Tato… sprzedajesz mnie?
Nie miała jednak wyboru.
By uratować ojca, zgodziła się poślubić mężczyznę, którego wszyscy się bali.
ŚLUB
W dniu ślubu goście szeptali bez przerwy.
Clara wyglądała olśniewająco w sukni ślubnej, stojąc obok Dona Baste, który dyszał, ocierał pot i miał plamę po sosie na smokingu.
— Biedna dziewczyna…
— Robi to tylko dla pieniędzy…
— Musi czuć obrzydzenie…
Clara słyszała wszystko.
Uniósła jednak dumnie głowę, wyjęła chusteczkę i delikatnie otarła czoło męża.
— Czy wszystko w porządku, Don Baste? Może wody?
Zamarł. Spodziewał się odrazy — zobaczył współczucie.
— Wody… — wyszeptał.
Przez całą ceremonię Clara nie odstępowała go ani na krok, trzymając jego wielką, drżącą dłoń.
PRÓBA
Po ślubie trafili do rezydencji Dona Baste.
— Będziesz spała na kanapie — rozkazał. — Jestem za duży.
I jeszcze jedno… umyj mi stopy i nakarm mnie.
Testował ją.
Udawał leniwego, szorstkiego, okrutnego.
— To jedzenie jest okropne!
— Jesteś za wolna! Wytrzyj mi plecy!
Przez trzy miesiące Clara była jego opiekunką.
Nigdy się nie skarżyła.
— Przepraszam, jutro postaram się bardziej — odpowiadała łagodnie.
Każdej nocy szeptała, masując jego opuchnięte stopy:
— Wiem, że jesteś dobry. Ludzie widzą tylko pozory. Jestem tu. Nie odejdę.
A pod grubą „skórą” jego serce zaczęło mięknąć.
BAL DOBROCZYNNY
Nadszedł wieczór wielkiego balu charytatywnego.
Pierwszy raz Clara miała poznać elity.
Ubrał ją w czerwoną suknię i drogą biżuterię.
Na sali pojawiła się Vanessa — była partnerka Bastego.
— Boże, Sebastian… jeszcze bardziej utyłeś! To ta kobieta, którą kupiłeś?
Śmiechy.
— Idealna para: bestia i sprzedana żona.
Baste spuścił głowę.
Clara jednak wystąpiła naprzód.
— Proszę nie nazywać mojego męża potworem — powiedziała głośno.
— Tak, jest duży. Tak, nie jest idealny. Ale ma większe serce niż wy wszyscy razem.
Sala zamilkła.
— Wyszłam za niego z powodu długu. Zostałam, bo poznałam jego dobroć.
— Jestem dumna, że jestem panią Montemayor. I wolę spędzić życie z nim niż z plastikowymi ludźmi.
Vanessa zamilkła upokorzona.
— Chodźmy do domu — wyszeptał Baste.
PRAWDA
W sypialni jego głos nagle się zmienił — stał się głęboki, spokojny.
— Clara… spójrz na mnie.
Wstał z wózka.
Zsunął silikonową warstwę, zdjął maskę, perukę, kostium ważący 50 kilogramów.
Przed Clarą stał wysoki, przystojny mężczyzna.
Sebastian Montemayor.
— Dlaczego…? — wyszeptała.
— Szukałem kobiety, która pokocha moją duszę, nie wygląd.
I znalazłem ją w tobie.
Objęła go.
Nie dlatego, że był piękny.
Lecz dlatego, że ich miłość okazała się prawdziwa.
EPILOG
Świat oszalał na widok „cudu” Dona Baste.
Rodzina i dawne znajomości próbowały wrócić — bezskutecznie.
— Do tego domu wstęp mają tylko ludzie z prawdziwym sercem — powiedział Sebastian.
I żyli długo i szczęśliwie,
udowadniając, że prawdziwe piękno czuje się sercem, a nie widzi oczami
