Ojciec wrócił do szpitala i zauważył, że macocha naraża jego córkę na niebezpieczeństwo.
Korytarz szpitala San Aurelio był niemal pusty, oświetlony jarzeniówkami brzęczącymi jak uwięziony owad. Białe światło odbijało się od wypolerowanej podłogi, wydłużało cienie i sprawiało, że wszystko wydawało się jeszcze zimniejsze. Hector szedł szybkim krokiem, z poluzowanym krawatem, pomiętą koszulą i sercem dudniącym aż w gardle.
W jego głowie wciąż brzmiał głos pielęgniarki:
— Panie Hector, Mariana jest niespokojna… i ciągle o pana pyta.
Rozłączył się bez namysłu. Odwołał spotkanie, wyłączył telefon, ignorując zdziwione spojrzenia współpracowników, a potem ruszył samochodem, jakby każde czerwone światło próbowało odgrodzić go od córki.
Gdy wszedł na trzecie piętro, uderzył go znajomy zapach środków dezynfekujących. Ten sam, który czuł tego dnia, kiedy usłyszał, że guz Mariany jest mały, operacyjny, „do opanowania”. Od tamtej pory szpital stał się jego drugim domem… i nieustannym przypomnieniem, jak kruche potrafi być życie.
Ale to nie choroba ciążyła mu najbardziej.
Najbardziej bolała wina.
Wina, że bywał nieobecny.
Że tyle razy wracał późno z pracy.
Że zostawiał Marianę pod opieką Veróniki, swojej nowej żony, wmawiając sobie, że „tak będzie najlepiej dla wszystkich”.
Verónica…
Od ślubu Hector próbował dostrzegać w niej tylko zalety: porządek, elegancję, dbałość o dom. Ale były rzeczy, które go niepokoiły — drobne, ale powtarzające się. Jej grymas za każdym razem, gdy Mariana przerywała rozmowę. Ostry ton, gdy mówiła: „nie rób sceny”, kiedy dziewczynka płakała. Jej upór, by „stawiać granice” właśnie wtedy, gdy córka chciała tylko przytulenia.
Ignorował te sygnały, tłumacząc sobie, że to zwykła zazdrość, że „muszą się dotrzeć”. Teraz te usprawiedliwienia paliły go w gardle.
Skręcił za róg i zobaczył drzwi: SALA 312. Uchylone.
W tej samej chwili usłyszał głos, który zmroził mu krew.
— Mówiłam ci, żebyś to wypiła — burknęła Verónica. — Jak nie wypijesz, to nie wyzdrowiejesz, a twój tata pomyśli, że jestem do niczego.
Głos Mariany był cichy, łamliwy:
— Ale… boli mnie brzuch, nie chcę…
Hector poczuł, jak coś zaciska mu się w piersi. Ostrożnie zbliżył się do drzwi i przyłożył ucho. Przez szparę zobaczył Verónikę siedzącą na brzegu łóżka, z plastikowym kubkiem w dłoni. W środku znajdował się gęsty, beżowy płyn — nic, co przypominałoby syropy, które zwykle dostawała Mariana.
Dziewczynka cofała się, wciskając w poduszkę.
— Wypij! — nalegała Verónica z dziwnym uśmiechem. — Chyba nie chcesz, żeby wszyscy myśleli, że jestem złą żoną i złą macochą, prawda?
Hector nie zastanawiał się ani chwili. Strach zamienił się w impuls. Szarpnął drzwi.
Uderzenie odbiło się echem po sali.
Mariana uniosła głowę i w sekundę rzuciła mu się w ramiona, jakby wstrzymywała łzy tylko po to, by wylać je teraz.
— Tato! — zaszlochała, obejmując go mocno.
Verónica znieruchomiała, trzymając kubek zawieszony w połowie drogi. Przez ułamek sekundy na jej twarzy pojawiła się panika, nim wymusiła sztuczny, przesłodzony uśmiech.
— Kochanie… co za niespodzianka — powiedziała cukierkowym tonem. — Tylko pomagałam Mariani wypić suplement. Lekarz mówił, że to konieczne.
Hector spojrzał najpierw na córkę.
— Co się stało, księżniczko? — zapytał, głaszcząc ją po włosach.
Mariana wtuliła twarz w jego szyję.
— Nie chcę tego, tato… Boli mnie i się boję…
Coś w nim pękło. Wyciągnął rękę i stanowczo zabrał Verónice kubek.
Przybliżył go do nosa.
Zapach był ostry, chemiczny, zdecydowanie obcy. Kubek — bez etykiety, bez oznaczeń.
— Kto ci to dał? — zapytał lodowatym głosem.
Verónica zamrugała.
— Ta… ta asystentka lekarza — skłamała. — Mówiła, że to na lepszy sen.
— Jaka asystentka? — Hector wbił w nią spojrzenie. — Nie ma żadnych nowych suplementów. Rozmawiałem dziś z lekarzem.
Zapadła cisza.
W drzwiach pojawiła się pielęgniarka Lucía, z kartą Mariany w dłoni.
— Panie Hector, nie wiedziałam, że już pan—… — urwała, widząc scenę. — Czy coś jest nie tak?
Hector uniósł kubek.
— Czy to jest część leczenia mojej córki?
Lucía zmarszczyła brwi. Powąchała zawartość, obejrzała ją pod światło. Jej twarz stężała.
— To nie pochodzi z apteki szpitalnej — stwierdziła poważnie. — I nie ma o tym ani słowa w dokumentacji.
Verónica cofnęła się o krok.
— To… to nieporozumienie — wydukała. — Chciałam tylko, żeby zasnęła. Nic by jej się nie stało…
Lucía spojrzała na nią surowo.
— Panie Hector, zaniosę to natychmiast do laboratorium. Musimy wiedzieć, co to jest.
— Proszę — odparł Hector, przytulając córkę mocniej.
Verónica w końcu wybuchła.
— Dość! — krzyknęła. — Zawsze robicie ze mnie potwora! To ja tu jestem, znoszę jej humory, siedzę przy niej, gdy ty masz spotkania, a teraz robisz scenę o drobiazg!
Mariana zadrżała. Hector ją uspokoił.
Lucía rzuciła krótkie spojrzenie w korytarz.
— Potrzebuję ochrony do sali 312, proszę!
— Nie przesadzaj, Lucío! — syknęła Verónica. — Jestem żoną, mam prawo tu być!
Hector spojrzał na nią z pustym spokojem.
— Jesteś moją żoną — powiedział. — I właśnie dlatego oczekiwałem, że będziesz chronić moją córkę. A nie podawać jej coś bez recepty.
Dwaj ochroniarze pojawili się w drzwiach.
— Proszę opuścić salę, dopóki sytuacja nie zostanie wyjaśniona — powiedział jeden.
— Nie mogą mnie tak wyrzucić! Hector, powiedz im coś! — wykrzyczała.
Hector spojrzał na Marianę. Jej oczy błagały.
— Verónico — powiedział cicho — dopóki nie dowiemy się, co chciałaś podać mojej córce… nie zbliżysz się do niej. Koniec.
Coś w jej spojrzeniu pękło.
— Pożałujesz tego — wysyczała. — Ta dziewczyna w końcu cię przerasta. I będziesz mnie błagał o pomoc.
— Wolę sam popełnić błąd — odparł Hector — niż zaufać komuś, kto zrobił to, co ty.
Ochroniarze odprowadzili ją do wyjścia. Rzuciła ostatnie, pełne jadu spojrzenie na Marianę.
— Niewdzięcznice — mruknęła. — Byłam najlepszym, co je spotkało.
Drzwi się zamknęły.
Lucía wróciła po kilku minutach bez kubka.
— Próbka już w laboratorium. Jeśli okaże się, że to środek uspokajający lub coś gorszego, zajmie się tym policja. Postąpiliście właściwie.
Hector westchnął drżąco.
— Zbyt długo ignorowałem sygnały…
Lucía położyła mu dłoń na ramieniu.
— Najważniejsze, że zdążył pan na czas.
